english version (translated by Google)
Locatie: SJU jazzpodium, Utrecht
Uitvoerende: Simon Nabatov, p.
(foto's van Herre Vermeer)
Het is kwart voor negen en het toegestroomde publiek bestaat uit nog maar vijf personen. Als even na negenen een vertegenwoordiger van het SJU het podium betreedt om de artiest aan te kondigen is dit aantal aangegroeid tot een man of dertig. Niet bepaald een volle bak. Simon Nabatov, geboren in Moskou in 1959, op 20-jarige leeftijd geëmigreerd naar de VS en nu woonachtig in Keulen, zal muziek van Herbie Nichols ten gehore brengen.
Het eerste nummer begint met heel zacht gespeelde polyfone motiefjes afgewisseld met korte in akkoorden gespeelde passages. Hij gebruikt het sustain-pedaal om verschillende akkoorden (zonder herkenbare tonaliteit) in elkaar te laten doorklinken. De muziek wordt steeds dichter en luider om vervolgens plotseling over te gaan in tonale akkoorden in strak ritme. Deze herkenbaarheid is van korte duur. Tonaliteit en ritme verdwijnen weer en het stuk eindigt in de stijl waarin het begon.
Nabatov geeft nu een korte toelichting. Het programma is gebaseerd op muziek van Herbie Nichols (1919-1963). Nichols heeft tijdens zijn leven weinig erkenning gekregen voor zijn werk. Hij was met zijn composities zijn tijd ver vooruit. Hij heeft slechts twee platen opgenomen in 1959 bij Blue Note. De muziek van deze avond is van dit materiaal afkomstig.
Het volgende nummer heet Spinning Song. waarin ook weer een traditionele en zeer vrije stijl elkaar afwisselen. In het derde nummer Third World, wordt op een bijzondere manier met het sustain-pedaal gewerkt. Hij gebruikt een 'half-pedal' techniek om een soort vibrato te laten klinken. Afgesloten wordt met een passage waar alleen maar pedaal bediend wordt en hoorbaar is. Nabatov licht toe dat de harmoniepatronen zeer vooruitstrevend waren gezien het feit dat het stuk in 1947 geschreven werd en jaren later de basis vormde voor Giant Steps van Coltrane.
In de tweede set volgen nog vijf nummers: Step Tempest waarin het thema langzaam verschuift ten opzichte van de maat, East 117th Street welke titel verwijst naar de plek in Spanish Harlem waar met het appartement van Nichols's vader veel van zijn manuscripten in vlammen opgingen, Serenade waaraan later lyrics werden toegevoegd om bekend te worden als Lady Sings the Blues, Terpsichore een allerminst dansbaar nummer en als laatste Double Exposure waarin in het laatste deel enkel de linkerhand snelle motiefjes spelend het klavier afdaalt en met de laagste tonen het concert afsluit.
Het is kwart voor negen en het toegestroomde publiek bestaat uit nog maar vijf personen. Als even na negenen een vertegenwoordiger van het SJU het podium betreedt om de artiest aan te kondigen is dit aantal aangegroeid tot een man of dertig. Niet bepaald een volle bak. Simon Nabatov, geboren in Moskou in 1959, op 20-jarige leeftijd geëmigreerd naar de VS en nu woonachtig in Keulen, zal muziek van Herbie Nichols ten gehore brengen.
Het eerste nummer begint met heel zacht gespeelde polyfone motiefjes afgewisseld met korte in akkoorden gespeelde passages. Hij gebruikt het sustain-pedaal om verschillende akkoorden (zonder herkenbare tonaliteit) in elkaar te laten doorklinken. De muziek wordt steeds dichter en luider om vervolgens plotseling over te gaan in tonale akkoorden in strak ritme. Deze herkenbaarheid is van korte duur. Tonaliteit en ritme verdwijnen weer en het stuk eindigt in de stijl waarin het begon.
Nabatov geeft nu een korte toelichting. Het programma is gebaseerd op muziek van Herbie Nichols (1919-1963). Nichols heeft tijdens zijn leven weinig erkenning gekregen voor zijn werk. Hij was met zijn composities zijn tijd ver vooruit. Hij heeft slechts twee platen opgenomen in 1959 bij Blue Note. De muziek van deze avond is van dit materiaal afkomstig.
Het volgende nummer heet Spinning Song. waarin ook weer een traditionele en zeer vrije stijl elkaar afwisselen. In het derde nummer Third World, wordt op een bijzondere manier met het sustain-pedaal gewerkt. Hij gebruikt een 'half-pedal' techniek om een soort vibrato te laten klinken. Afgesloten wordt met een passage waar alleen maar pedaal bediend wordt en hoorbaar is. Nabatov licht toe dat de harmoniepatronen zeer vooruitstrevend waren gezien het feit dat het stuk in 1947 geschreven werd en jaren later de basis vormde voor Giant Steps van Coltrane.
In de tweede set volgen nog vijf nummers: Step Tempest waarin het thema langzaam verschuift ten opzichte van de maat, East 117th Street welke titel verwijst naar de plek in Spanish Harlem waar met het appartement van Nichols's vader veel van zijn manuscripten in vlammen opgingen, Serenade waaraan later lyrics werden toegevoegd om bekend te worden als Lady Sings the Blues, Terpsichore een allerminst dansbaar nummer en als laatste Double Exposure waarin in het laatste deel enkel de linkerhand snelle motiefjes spelend het klavier afdaalt en met de laagste tonen het concert afsluit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten