Datum: 1 mei 2010
Locatie: Lantaren/Venster, Rotterdam
Uitvoerenden: Roy Haynes & the Fountain of Youth: Roy Haynes, d; Jaleel Shaw, as, ss; Martin Bejerano, p; David Wong, b.
Ter ere van zijn 85ste verjaardag geeft drummer Roy Haynes een serie concerten met het Fountain of Youth waarbij hij vandaag Rotterdam aandoet. Het publiek verzamelt zich in de bar want de zaal gaat pas vlak voor aanvang van het concert open. Als het zover is en iedereen zijn plek in de bioscoopachtige zaal heeft ingenomen komen de muzikanten op. Gelijk valt de vitaliteit en een voor een 85-jarige jonge uitstraling van Roy Haynes op. De piano zet een droge solo in de vorm van elkaar in een vrij ritme opvolgende tonaal klinkende akkoorden. Het blijkt een voorstellingsrondje te worden want de drummer neemt het over terwijl de piano verstomt. In het nog altijd vrije ritme eerst alleen de bass drum, waarna snare drum en hi-hat het overnemen. De altsax neemt het stokje vervolgens van de drums over en geeft het vervolgens weer terug waarna al snel de contrabas zich voorstelt, dit keer onder begeleiding van de drums. Dan voegt de piano in en vervolgens ook de altsax die al snel een solerende rol neemt. Nadat ook de pianist gesoleerd heeft gaat het stuk over in een samenspel dat al gauw stiller en leger gaat linken om op wat ijle nootjes na uit te sterven. De saxofonist verwisselt zijn alt voor de sopraan en naadloos wordt het tweede nummer opgepakt. Zonder echt te soleren heeft de drummer een vrije en duidelijke rol. Van een duidelijke tonaliteit is in dit tweede nummer geen sprake meer. Achter mij mompelt iemand tegen zijn buurman dat de pianist weliswaar technisch knap speelt, maar dat het voor geen meter swingt. Volgens mij is het ook de bedoeling niet dat het swingt. Roy Haynes heeft voor dit nummer zijn sticks voor brushes verruild en is iets meer op de achtergrond. Shaw verlaat het podium om ruimte te maken voor een pianosolo. Er klinkt een weifelend applaus. Kennelijk is het niet duidelijke of er sprake is geweest van een solo. Na de pianosolo voegt de sax zich weer bij de groep. Het einde van het stuk wordt gemarkeerd door aanzwellend en vervolgens uitstervende galmende bekkens.
Het volgende stuk wordt ingezet met een drumsolo waarbij met mallets gespeeld wordt. Hierna volgt een stuk waar voor het eerst een swingend ritme te horen is. Het zal ook het laatste zijn waarvoor dit geldt. Het publiek is het hele concert erg rustig. Van Roy Haynes mag er duidelijk wat meer enthousiasme geuit worden. Misschien de combinatie van wat minder toegankelijke muziek en een wat stugger Rotterdams publiek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten