Led Bib (Rumor 60)

Datum: 27 feb 2010

Locatie: EKKO, Utrecht

Uitvoerenden: Led Bib: Mark Holub, d; Liran Donin, b; Toby McLaren, el-p, synth; Pete Grogan, as; Chris Williams, as.

Genre: punkjazz

In het kader van het jaarlijks festival voor experimentele muziek, Rumor 60, is de Londense band Led Bib in Utrecht te beluisteren. De locatie, EKKO, is eigenlijk een alternatieve-poplocatie en de aankondiging van Led Bib in de zaal begint dan ook met de met de woorden: "In tegenstelling tot wat jullie gewend zijn beginnen we vanavond met jazz. Maar vrees niet; Ze spelen niet van die tingel-tangel muziek maar er gaat flink de beuk in!".

Inderdaad is het even later als de bandleden in een door een rookkanon opgeworpen gordijn zijn opgekomen een opeenvolging van luid versterkte toonclusters die de sfeer van het eerste nummer bepalen. In het tweede nummer is het woord in belangrijke mate aan de toetsenist. Van de elektrische piano krijgen we niet zijn natuurlijke geluid te horen, maar het door een synthesizer vervormd, of opnieuw gecreëerde geluid. De speler is veel meer met de draaiknoppen van de synthesizer dan met het klavier van de piano in de weer. Dit zal ook in de andere nummers zo blijven. We krijgen geen herkenbaar pianogeluid te horen.

Het derde nummer begint met een rustig intro waar vanuit de drummer de complexiteit van het ritme opbouwt en de saxen lijkt mee te zuigen naar een complexere melodiek. De maat blijft echter door het nummer heen consequent herkenbaar. Dan komt er een nummer waar de saxen poliritmisch met elkaar strijden. Een van de saxen speelt hierbij in een ritme in zevenen. Dan een nummer waar vanuit een rustig maar in een ongedefinieerd ritme langzaam wordt toegewerkt naar een langzame vierkwarts structuur. De drummer komt met een stevige solo aan het woord om dit vervolgens over te geven aan de saxen die met een syncopisch duet het nummer afsluiten.

Bij een van de laatste nummers valt pas op dat de drummer een coördinerende rol speelt. Opzoekwerk achteraf laat zien dat hij inderdaad de bandleider is. Na al het geweld klinkt het laatste nummer Memories Can't Wait als een rustig nummer met het houvast van een steeds hoorbaar aanwezig melodisch thema. Na afloop hiervan nog snel even langs het podium voor het in eigen beheer uitgebrachte CD'tje en dan naar de volgende locatie (RASA) voor het volgende onderdeel: Van Ligetti draaiorgelwerk en zijn symfonisch gedicht voor 100 metronomen. Ook heel interessant, maar geen jazz …